Η ιστορία της αρχιτεκτονικής στην Κολομβία , όπως και στη συντριπτική πλειοψηφία των χωρών της Λατινικής Αμερικής, αντανακλούσε την πολιτική και πολιτιστική στιγμή της εποχής κατά την οποία χτίστηκε. Ξεχωρίζουν, για παράδειγμα, όμορφα αρχιτεκτονικά σύνολα σε αποικιακό (ισπανική κληρονομιά), δημοκρατικό (1850-1930) και μοντέρνο (1945-1970) στυλ.
Εστιάζοντας λίγο στην δημοκρατική αρχιτεκτονική , όπως υποδηλώνει και το όνομά της, έχει να κάνει με την εποχή του σχηματισμού της νέας δημοκρατίας, με την πλαστική και εποικοδομητική έκφραση των πολιτικών και κοινωνικών ιδανικών του νεοσύστατου έθνους.
Μη έχοντας καμία επιθυμία να μάθουν τίποτα για την Ισπανία , οι αρχιτεκτονικές παράμετροι σχεδιασμού ελήφθησαν από άλλα ευρωπαϊκά έθνη όπως η Αγγλία και η Γαλλία , από όπου έφτασαν αρχιτέκτονες με τις τεχνικές κατασκευής τους και νέα υλικά όπως το οπλισμένο σκυρόδεμα για να δημιουργήσουν μια νέα εικόνα στις κολομβιανές πόλεις, όπου κυριαρχούσε η αποικιακή αρχιτεκτονική και το ξύλο ως το πιο χρησιμοποιούμενο υλικό.
Ένα από τα καλύτερα διατηρημένα παραδείγματα δημοκρατικών συγκροτημάτων βρίσκεται στην πόλη Μανισάλες , η οποία στις δεκαετίες του 1920 και του 1930 ήταν μια από τις πόλεις με το μεγαλύτερο οικονομικό δυναμικό στη χώρα, γεγονός που τους επέτρεψε να πραγματοποιήσουν μια πλήρη ανακατασκευή του κέντρου της που επλήγη από δύο μανιώδεις πυρκαγιές που εξαπλώθηκαν εύκολα επειδή όλες οι κατασκευές της ήταν κατασκευασμένες από καλαμωτή, μπαμπού και ξύλο.
Το Εθνικό Καπιτώλιο , που βρίσκεται στην Μπογκοτά, είναι αναμφίβολα το πιο μεγαλοπρεπές παράδειγμα ρεπουμπλικανικής αρχιτεκτονικής. Ολόκληρη η κατασκευή του είναι κατασκευασμένη από πελεκητή πέτρα και η κατασκευή του διήρκεσε 80 χρόνια (1847-1926).