Αν σκέφτεστε να ταξιδέψετε στις Δαλματικές ακτές και θέλετε να ανακαλύψετε τρεις γοητευτικές πόλεις κοντά στο Ζαντάρ , βρίσκεστε στο σωστό μέρος. Η περιοχή αποτελεί μια πραγματική βιτρίνα ιστορίας, με κρυστάλλινους κολπίσκους, μαγευτικές παλιές πόλεις και γραφικές διαδρομές οδήγησης που συνδέουν μεσαιωνικές πόλεις, βενετσιάνικα φρούρια και μικρά αλιευτικά λιμάνια. Και όλα αυτά χωρίς να χάσετε από τα μάτια σας το ίδιο το Ζαντάρ, μια πόλη που συνδυάζει μοναδικά τη ρωμαϊκή κληρονομιά με τη σύγχρονη τέχνη, από το Θαλάσσιο Όργανο μέχρι τον Χαιρετισμό στον Ήλιο.
Εκτός από τις τρεις όμορφες πόλεις γύρω από το Ζαντάρ, είναι αδύνατο να μην αναφέρουμε τις «μεγαλύτερες αδερφές» του, το Σίμπενικ και το Τρογκίρ , δύο μεσαιωνικές πόλεις που συχνά επισκιάζονται από το Ντουμπρόβνικ ή το Σπλιτ, αλλά στην πραγματικότητα συγκεντρώνουν μερικά από τα καλύτερα της Κροατίας: περιτειχισμένα ιστορικά κέντρα, καθεδρικούς ναούς που ανήκουν στην Παγκόσμια Κληρονομιά της UNESCO, φρούρια στις κορυφές των λόφων και παραθαλάσσιους δρόμους, ιδανικούς για να κλείσετε τη μέρα σας με μια κρύα μπύρα με θέα την Αδριατική.
Ζαντάρ: το ιδανικό σημείο εκκίνησης στις Δαλματικές ακτές
Το Ζαντάρ είναι ένα από τα καλύτερα ορμητήρια για να εξερευνήσετε τα όμορφα χωριά και τις φυσικές γωνιές της Δαλματίας . Η παλιά πόλη του, πλήρως πεζοδρομημένη και χτισμένη σε μια μικρή χερσόνησο, συμπυκνώνει δύο χιλιετίες ιστορίας: από τη Ρωμαϊκή Αγορά μέχρι τα Ενετικά τείχη, Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, και περιλαμβάνει προ-ρωμανικές εκκλησίες και πλατείες γεμάτες με αναβαθμίδες.
Η περιήγηση συνήθως ξεκινά από τα ερείπια της αρχαίας Ρωμαϊκής Αγοράς του Ζαντάρ , η οποία ήταν το μεγάλο αστικό κέντρο της πόλης κατά την αυτοκρατορική εποχή. Σήμερα, τμήματα κιόνων και θεμελίων παραμένουν, αλλά ο χώρος εξακολουθεί να αποπνέει την αίσθηση μιας μνημειώδους πλατείας, ειδικά επειδή μοιράζεται το σκηνικό με μερικές από τις πιο εμβληματικές εκκλησίες του Ζαντάρ.
Στη μία πλευρά του φόρουμ βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Δονάτου, το πιο εμβληματικό κτίριο της πόλης . Αυτή η κυκλική, προ-ρωμανικού ρυθμού εκκλησία, που χρονολογείται από τον 9ο αιώνα, είναι αξιοσημείωτη για την στρογγυλή κάτοψή της και την απλότητα του εσωτερικού της, η οποία μερικές φορές χρησιμοποιείται ακόμη και ως αίθουσα συναυλιών χάρη στην εξαιρετική ακουστική της. Ο λεγόμενος «στύλος της ντροπής», όπου κάποτε αλυσοδένονταν οι καταδικασμένοι κρατούμενοι για δημόσια ταπείνωση, διατηρείται ακόμα στην εξωτερική πρόσοψη.
Ακριβώς δίπλα βρίσκεται η Εκκλησία και το Μοναστήρι της Αγίας Μαρίας, με τον πύργο της γνωστό ως Πύργο Κολομάν , που ανεγέρθηκε προς τιμήν του Ούγγρου βασιλιά της Κροατίας. Το σημερινό συγκρότημα είναι σε μεγάλο βαθμό μια ανακατασκευή του 20ού αιώνα, καθώς η περιοχή υπέστη σφοδρούς βομβαρδισμούς κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά διατηρεί τη μοναστική του ατμόσφαιρα και στεγάζει ένα μουσείο ιερής τέχνης. Απέναντι, το Αρχαιολογικό Μουσείο του Ζαντάρ εκθέτει αντικείμενα που κυμαίνονται από την προϊστορία έως τους πρώτους κροατικούς οικισμούς.
Το κύριο θρησκευτικό ορόσημο της πόλης είναι ο Καθεδρικός Ναός της Αγίας Αναστασίας, ο μεγαλύτερος σε όλη τη Δαλματία . Χτισμένος μεταξύ του 12ου και του 14ου αιώνα στη θέση μιας παλαιότερης παλαιοχριστιανικής βασιλικής, συνδυάζει ρομανικά και γοτθικά στοιχεία. Η εμπνευσμένη από την Τοσκάνη πρόσοψή του είναι ένα από τα εμβληματικά χαρακτηριστικά του ορίζοντα του Ζαντάρ, και η αναρρίχηση στο καμπαναριό προσφέρει εκπληκτική πανοραμική θέα στην παλιά πόλη, το λιμάνι και τα κοντινά νησιά.
Για να πάρετε μια πραγματική γεύση από την τοπική σκηνή του Ζαντάρ, δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από την Πλατεία του Λαού (Narodni Trg) . Είναι η πλατεία που έχει διατηρήσει καλύτερα τον ιστορικό της χαρακτήρα, περιτριγυρισμένη από το Δημαρχείο, τη Δημοτική Λότζια και τον πύργο του ρολογιού. Οι βεράντες καταλαμβάνουν σχεδόν ολόκληρο τον χώρο, καθιστώντας τον ένα εξαιρετικό μέρος για πρωινό, έναν καφέ ή ένα διάλειμμα το απόγευμα, ενώ η τοπική ζωή ξεδιπλώνεται μπροστά στο τραπέζι σας.
Σε μικρή απόσταση με τα πόδια βρίσκεται η Πλατεία των Πέντε Πηγαδιών, Trg Pet Bunara . Πριν από την κατασκευή της, μέρος της αμυντικής τάφρου της πόλης βρισκόταν εδώ. Οι Βενετοί έχτισαν πέντε πηγάδια στη σειρά πάνω από μια μεγάλη δεξαμενή τον 16ο αιώνα για να εξασφαλίσουν την παροχή νερού κατά τη διάρκεια πολιορκιών, ειδικά όταν οι τουρκικές επιδρομές καθιστούσαν άχρηστα τα υδραγωγεία και άλλες υποδομές ύδρευσης.
Στο ένα άκρο αυτής της περιτειχισμένης περιοχής βρίσκεται η Πύλη της Ξηράς, ή Porta Terraferma , προσβάσιμη από την πλατεία. Αυτή η μνημειώδης πύλη της Αναγέννησης, που χρονολογείται από το 1543, κάποτε οδηγούσε σε μια κινητή γέφυρα πάνω από την τάφρο. Το ανάγλυφο του φτερωτού λέοντα του Αγίου Μάρκου αποκαλύπτει την επιρροή της Δημοκρατίας της Βενετίας και την καθιστά ένα από τα σπουδαία αρχιτεκτονικά σύμβολα του Ζαντάρ.
Αν ανεβείτε λίγα μέτρα πάνω από την Porta Terraferma (Πύλη της Ξηράς), θα φτάσετε στο πάρκο Queen Yelena Madijevka , έναν ρομαντικό κήπο του 19ου αιώνα που θεωρείται ένα από τα παλαιότερα δημόσια πάρκα στην Κροατία. Εκτός του ότι είναι μια ευπρόσδεκτη πράσινη όαση ανάμεσα σε τόση πέτρα, προσφέρει εξαιρετική θέα στα τείχη της πόλης και στην ίδια την Porta Terraferma.
Ένα άλλο πραγματικά αυθεντικό σημείο είναι η υπαίθρια αγορά, η οποία πραγματοποιείται στην ίδια τοποθεσία από τον Μεσαίωνα . Είναι το ιδανικό μέρος για να αγοράσετε τυριά, μέλι, σπιτικές μαρμελάδες, φρούτα, λαχανικά και άλλα τοπικά προϊόντα. Αν είστε από τους τύπους που επιστρέφουν από το ταξίδι τους με μια βαλίτσα γεμάτη βρώσιμα αναμνηστικά, βεβαιωθείτε ότι έχετε λίγο χώρο.
Αλλά αν υπάρχουν δύο μέρη που έχουν μετατρέψει το Ζαντάρ σε έναν σύγχρονο και εξαιρετικά φωτογενή προορισμό, αυτά είναι το Θαλάσσιο Όργανο και το Χαιρετισμός στον Ήλιο. Στην άκρη της χερσονήσου, δίπλα στον παραλιακό δρόμο, ένα σύστημα σωλήνων ενσωματωμένο στα σκαλιά μετατρέπει τα κύματα της Αδριατικής σε μια συνεχώς μεταβαλλόμενη μελωδία: αυτό είναι το διάσημο Θαλάσσιο Όργανο, μια ηχητική εγκατάσταση που σας προσκαλεί να καθίσετε και απλώς να ακούσετε.
Πολύ κοντά στο όργανο, ο Χαιρετισμός στον Ήλιο καταλαμβάνει το έδαφος με έναν μεγάλο κύκλο 22 μέτρων που σχηματίζεται από γυάλινα πάνελ που κρύβουν ηλιακά κύτταρα. Κατά τη διάρκεια της ημέρας συσσωρεύει ενέργεια και το σούρουπο μετατρέπεται σε ένα θέαμα από χρωματιστά φώτα που συναρπάζει οικογένειες, ζευγάρια και παρέες φίλων. Αυτό το σημείο έχει γίνει επίσης διάσημο για τα ηλιοβασιλέματά του, τα οποία ο Άλφρεντ Χίτσκοκ χαρακτήρισε ως τα καλύτερα στον κόσμο.
Το Ζαντάρ διαθέτει επίσης πολύ καλές συνδέσεις με την υπόλοιπη Δαλματική ακτή . Ο αυτοκινητόδρομος E65 συνδέει την πόλη από βορρά προς νότο, υπάρχουν συχνά λεωφορεία προς σχεδόν οπουδήποτε στη χώρα, ένα μικρό αεροδρόμιο με εσωτερικές και ευρωπαϊκές πτήσεις κατά την περίοδο αιχμής και γραμμές πορθμείων που πλέουν από το Ζαντάρ προς την Ίστρια, τα γύρω νησιά ή ακόμα και την Ανκόνα στην Ιταλία. Αυτό το καθιστά ιδανικό σημείο εκκίνησης για να ανακαλύψετε κοντινά γοητευτικά χωριά και ιστορικές πόλεις.
Τρεις γοητευτικές πόλεις και κωμοπόλεις κοντά στο Ζαντάρ: μια διαδρομή κατά μήκος των ακτών της Δαλματίας
Σε μικρή απόσταση με το αυτοκίνητο από το Ζαντάρ θα βρείτε τρεις στάσεις που πρέπει οπωσδήποτε να δείτε για μια μονοήμερη ή πολυήμερη εκδρομή: το Σίμπενικ, το Τρογκίρ και το ίδιο το Ζαντάρ ως βάση . Αν και δύο από αυτές είναι επίσημα πόλεις, διατηρούν μια τόσο μεσαιωνική αίσθηση και διαχειρίσιμη κλίμακα που μοιάζουν με μεγάλα χωριά, γεμάτα με φωτογενείς γωνιές, πλακόστρωτα δρομάκια και απομονωμένες πλατείες.
Η Δαλματική Ακτή, αυστηρά μιλώντας, αναφέρεται σε ολόκληρη την κροατική ακτογραμμή , αλλά όταν συζητείται από άποψη τουρισμού, η εστίαση γίνεται κυρίως στο τμήμα μεταξύ Ζαντάρ και Ντουμπρόβνικ. Ανάμεσά τους βρίσκονται πόλεις όπως το Σίμπενικ, το Τρογκίρ, το Σπλιτ, το Όμις, το Στον και το νησί Χβαρ, καθεμία με τον δικό της ξεχωριστό χαρακτήρα, φρούρια και παραλίες με βότσαλα.
Ιστορικά, αυτή η λωρίδα γης ήταν μια πραγματική σκακιέρα για διάφορες δυνάμεις . Αρχικά κατοικήθηκε από Ιλλυρικούς λαούς, δέχτηκε ελληνικές αποικίες, ήταν ρωμαϊκή επαρχία, αργότερα περιοχή εγκατάστασης για σλαβικές φυλές και έδαφος που αμφισβητήθηκε από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, το Βασίλειο της Κροατίας, τους Φράγκους και τελικά τη Δημοκρατία της Βενετίας. Στη συνέχεια ήρθε η Ναπολεόντεια κυριαρχία, η Αυστρία, η περίοδος της Γιουγκοσλαβίας και τέλος, η ανεξάρτητη Κροατία που γνωρίζουμε σήμερα.
Οι πόλεις που επισκεπτόμαστε σήμερα με ευκολία κρύβουν αιώνες πολιορκιών, συνθηκών και μαχών . Το Ζαντάρ πέρασε από ρωμαϊκά, βενετσιάνικα και ιταλικά χέρια πριν τελικά γίνει μέρος της Κροατίας μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Το Σίμπενικ είναι μια από τις λίγες πόλεις που ιδρύθηκαν από Κροάτες και όχι από Έλληνες ή Ρωμαίους. Και το Τρογκίρ, με ρίζες που χρονολογούνται από τον 3ο αιώνα π.Χ., συμπυκνώνει ελληνιστικά, ρωμαϊκά, μεσαιωνικά και αναγεννησιακά στρώματα μέσα σε λίγους μόνο δρόμους.
Στην πράξη, ο πιο βολικός τρόπος για να ταξιδέψετε σε αυτήν τη διαδρομή είναι με αυτοκίνητο , ακολουθώντας τον αυτοκινητόδρομο E65 και στρίβοντας σε κάθε πόλη. Μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν υπεραστικά λεωφορεία, τα οποία είναι συχνά και σχετικά φθηνά, καθώς και φέριμποτ που συνδέουν αυτές τις πόλεις με κοντινά νησιά ή με το Σπλιτ και το Ντουμπρόβνικ. Το τρένο είναι λιγότερο ενδεδειγμένο, καθώς οι συνδέσεις είναι σπάνιες και αργές. Στην πραγματικότητα, το Ζαντάρ και το Τρογκίρ δεν έχουν καν σιδηροδρομικούς σταθμούς.
Σίμπενικ: καθεδρικοί ναοί, φρούρια και θέα στην Αδριατική
Μόλις μία ώρα με το αυτοκίνητο νότια του Ζαντάρ βρίσκεται το Σίμπενικ, η πρωτεύουσα της κομητείας Σίμπενικ-Κνιν . Είναι μια πόλη μεσαίου μεγέθους περίπου 40.000 κατοίκων, γνωστή για τον επιβλητικό καθεδρικό ναό της, το δίκτυο από απόκρημνα, στενά δρομάκια και τα τέσσερα φρούρια της. Σε αντίθεση με άλλες πόλεις της Δαλματίας, η προέλευσή της δεν είναι ελληνική ή ρωμαϊκή, αλλά κροατική: η πρώτη αναφορά χρονολογείται από το 1066, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Πέτρου Κρέσιμιρ, γνωστού ως Πέτρου του Μεγάλου.
Το ιστορικό κέντρο του Σίμπενικ είναι εξ ολοκλήρου πεζοδρομημένο, επομένως είναι σύνηθες να αφήσετε το αυτοκίνητό σας κοντά στο λιμάνι και να περπατήσετε μέχρι την παλιά πόλη. Από την προκυμαία, μια καλή είσοδος είναι η οδός Kralja Tomislava, η οποία οδηγεί απευθείας στο πάνω μέρος της πόλης. Περίπου στα μισά της διαδρομής, μια μικρή γωνία αποκαλύπτει την εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας.
Η εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας είναι μια μικρή εκκλησία, αλλά η μικρή πλατεία που την περιβάλλει είναι αρκετά γοητευτική . Μπροστά από την πρόσοψη βρίσκεται ένα περίεργο μεταλλικό άγαλμα ενός κοριτσιού με ομπρέλα, η ιστορία του οποίου δεν είναι καλά τεκμηριωμένη σε ταξιδιωτικούς οδηγούς, αλλά τραβάει την προσοχή οποιουδήποτε περνάει. Είναι μια από εκείνες τις σύγχρονες λεπτομέρειες που έρχονται σε αντίθεση με την παλιά πέτρα του μεσαιωνικού κέντρου της πόλης.
Συνεχίζοντας λίγα βήματα πιο κάτω, φτάνετε στην εντυπωσιακή Πλατεία Δημοκρατίας , την πραγματική καρδιά του Σίμπενικ. Εδώ βρίσκεται το παλιό Δημαρχείο, ένα διώροφο κτίριο με στοές του 16ου αιώνα που έπρεπε να ξαναχτιστεί μετά τους βομβαρδισμούς του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Σήμερα, στεγάζει ένα κομψό εστιατόριο με βεράντα κάτω από τις στοές, ένα υπέροχο μέρος για μεσημεριανό γεύμα ή δείπνο με θέα στην πλατεία.
Στη μία πλευρά της Πλατείας Δημοκρατίας βρίσκεται το αριστούργημα του Σίμπενικ: ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Ιακώβου . Σχεδιασμένος σε μεγάλο βαθμό από τον αρχιτέκτονα Γιούραϊ Νταλματίνατς (Τζόρτζιο Νταλμάτικο), ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 2000. Είναι εντυπωσιακός επειδή είναι χτισμένος εξ ολοκλήρου από τοπικό ασβεστόλιθο και λευκό μάρμαρο από το νησί Μπρατς, συνδυάζοντας αριστοτεχνικά γοτθικά και αναγεννησιακά στυλ.
Ο καθεδρικός ναός είναι γνωστός για τη ζωφόρο με 75 ανθρώπινα κεφάλια που είναι σκαλισμένη στην πλαϊνή πρόσοψή του , η οποία αντιπροσωπεύει τους πολίτες που συνεισέφεραν χρήματα για την κατασκευή του. Είναι ένα είδος πέτρινης «φωτογραφίας» του Σίμπενικ του 15ου αιώνα. Το φωτεινό και λιτό εσωτερικό συμπληρώνει το σύνολο μιας από τις σημαντικότερες εκκλησίες σε όλη την Κροατία.
Στην ίδια πλατεία, θα βρείτε επίσης το άγαλμα του Γιούραϊ Νταλματίνατς, του σπουδαίου ντόπιου αρχιτέκτονα που εργάστηκε ακόμη και στο Παλάτι των Δόγηδων στη Βενετία πριν αναλάβει πολλά από τα μνημειώδη κτίρια του Σίμπενικ. Η φιγούρα του συμπυκνώνει τέλεια το μείγμα βενετσιάνικων και δαλματικών επιρροών που ορίζει την πόλη.
Αν συνεχίσετε στα στενά, πλακόστρωτα δρομάκια, θα φτάσετε στο Μοναστήρι του Αγίου Λορέντζο . Οι κήποι του, που κάποτε ήταν εγκαταλελειμμένοι για δεκαετίες, έχουν αναστηλωθεί και μετατραπεί σε μια όαση γαλήνης, αν και μπορεί να είναι κλειστοί ανάλογα με την εποχή του χρόνου ή την ημέρα. Ακόμα κι έτσι, το περιβάλλον προσκαλεί για εξερεύνηση: σε κοντινή απόσταση, βρίσκεται κρυμμένο ένα μικρό εκκλησάκι φωλιασμένο στην πλαγιά του βράχου, ελάχιστα γνωστό στους τουρίστες.
Πιο πάνω στον λόφο υψώνονται τα φρούρια που κάποτε προστάτευαν το Σίμπενικ και τώρα προσφέρουν μερικές από τις καλύτερες θέες στις Δαλματικές ακτές . Το πιο κοντινό στη θάλασσα είναι το Φρούριο του Αγίου Μιχαήλ, σκαρφαλωμένο στην κορυφή ενός λόφου με θέα στην παλιά πόλη και τον κόλπο. Η πεζοπορία από τη Μονή του Αγίου Λαυρεντίου είναι ένας εξαιρετικός τρόπος για να απολαύσετε τον λαβύρινθο των στενών δρόμων πριν απολαύσετε την πανοραμική θέα.
Λίγο πιο μέσα βρίσκεται το Φρούριο του Βαρώνου, μια δημοφιλής επιλογή για τους επισκέπτες . Παρά τα όσα μπορεί να υποδεικνύει το GPS, δεν μπορείτε να οδηγήσετε μέχρι την πύλη. Πρέπει να παρκάρετε μερικές εκατοντάδες μέτρα μακριά και να ολοκληρώσετε την ανάβαση με τα πόδια. Η πανοραμική θέα από τα τείχη του προσφέρει ένα πανόραμα ολόκληρης της πόλης, του Φρουρίου του Σαν Μιγκέλ και του δικτύου από κόκκινες στέγες που καταλήγουν στο λιμάνι.
Το τέταρτο, το Φρούριο του Αγίου Ιωάννη, βρίσκεται ακόμη πιο μακριά και σε χειρότερη κατάσταση διατήρησης , αλλά προσφέρει κι αυτό μια φυσική θέα με θέα στην Αδριατική. Τέλος, το Φρούριο του Αγίου Νικολάου, που βρίσκεται στην είσοδο του καναλιού του Αγίου Αντόνιο στη θάλασσα, είναι ίσως το πιο μοναδικό από στρατιωτικής άποψης και αποτελεί επίσης Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO ως παράδειγμα βενετσιάνικης αμυντικής αρχιτεκτονικής.
Μετά από όλη αυτή την πεζοπορία, μια γαστρονομική και οινολογική ανταμοιβή είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεστε . Πολύ κοντά στο Σίμπενικ, το οικογενειακό οινοποιείο Rak έχει χαράξει μια θέση ανάμεσα στους ταξιδιώτες που αναζητούν γευσιγνωσία κρασιού με τοπική γεύση. Στη βεράντα του, μπορείτε να δοκιμάσετε τα δικά τους λευκά, ροζέ και κόκκινα κρασιά, συνοδευόμενα από αλλαντικά, τυριά, σπιτικό ψωμί, ελιές και ελαιόλαδο που παράγεται στο κτήμα.
Η εμπειρία στο οινοποιείο Rak είναι συνήθως πολύ προσωπική: ένας από τους ιδιοκτήτες εξηγεί κάθε κρασί και την κληρονομιά του παππού του, του ιδρυτή του οινοποιείου . Πολλοί επισκέπτες καταλήγουν να αγοράζουν ένα μπουκάλι, ειδικά από το κόκκινο, το οποίο είναι εκπληκτικά υψηλής ποιότητας. Είναι μια ιδανική στάση για να ολοκληρώσετε μια μέρα στο Σίμπενικ πριν επιστρέψετε στο Ζαντάρ ή συνεχίσετε προς το Τρογκίρ.
Τρογκίρ: ένα μεσαιωνικό κόσμημα σε ένα περιτειχισμένο νησί
Συνεχίζοντας νότια, περίπου 50 χιλιόμετρα από το Σίμπενικ, θα βρείτε το Τρογκίρ, μια μικρή πόλη χτισμένη κυριολεκτικά πάνω σε ένα νησί . Το ιστορικό της κέντρο, που συνδέεται με την ηπειρωτική χώρα με μια γέφυρα, αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 1997 και διατηρεί μια πολύ συμπαγή μεσαιωνική διάταξη, την οποία μπορείτε να εξερευνήσετε με τα πόδια σε χρόνο μηδέν... αν δεν σταματήσετε σε κάθε στροφή για να βγάλετε φωτογραφίες.
Ο πιο συνηθισμένος τρόπος πρόσβασης στην πόλη είναι να αφήσετε το αυτοκίνητό σας στο μεγάλο πάρκινγκ ακριβώς πριν από τη γέφυρα και να μπείτε με τα πόδια από την λεγόμενη Πύλη της Ξηράς. Πάνω από την πέτρινη αψίδα βρίσκεται το άγαλμα του Τζιοβάνι Ορσίνι, του πολιούχου της πόλης, το οποίο φαίνεται να καλωσορίζει τους ταξιδιώτες που διασχίζουν το κατώφλι.
Μόλις μπείτε μέσα, η οδός Gradska χρησιμεύει ως η κύρια οδική αρτηρία προς την πλατεία Ιωάννη Παύλου Β' . Κατά μήκος της διαδρομής, η οποία διαρκεί μόνο λίγα λεπτά, ξεπροβάλλουν πέτρινες προσόψεις, αναγεννησιακά μπαλκόνια και μικρές αυλές. Ένα από τα πιο εντυπωσιακά κτίρια είναι το Παλάτι Cipiko, η πρώην κατοικία μιας ισχυρής τοπικής οικογένειας του 15ου αιώνα, με γοτθικά παράθυρα και λεπτομέρειες που δείχνουν ξεκάθαρα βενετσιάνικη επιρροή.
Απέναντι από το παλάτι Cipiko βρίσκεται ο εντυπωσιακός καθεδρικός ναός του Αγίου Λαυρεντίου, πιθανώς το πιο εμβληματικό ορόσημο του Τρογκίρ . Η κατασκευή του διήρκεσε σχεδόν τέσσερις αιώνες, από περίπου το 1200 έως το 1589, γεγονός που εξηγεί το μείγμα γοτθικού, αναγεννησιακού, ακόμη και μπαρόκ ρυθμού. Το καμπαναριό ύψους 47 μέτρων αποτελεί από μόνο του ένα συναρπαστικό μάθημα ιστορίας, καθώς κάθε τμήμα αντανακλά μια διαφορετική εποχή.
Το στολίδι του καθεδρικού ναού είναι η κύρια πύλη του, ένα πλαίσιο σμιλεμένο με εξαιρετική λεπτομέρεια : βιβλικές μορφές, ανάγλυφες σκηνές, κίονες που στηρίζονται σε λιοντάρια και μια πληθώρα διακοσμητικών μοτίβων που τον καθιστούν μία από τις πιο όμορφες πύλες στη Δαλματία. Στο εσωτερικό του, θα βρείτε το ιδιαίτερα κομψό παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννη του Τρογκίρ, και η αναρρίχηση στο καμπαναριό προσφέρει πανοραμική θέα 360 μοιρών στην πόλη, το κανάλι και τα κοντινά νησιά.
Πέρα από τον καθεδρικό ναό βρίσκεται η πλατεία Ιωάννη Παύλου Β΄, η καρδιά της πόλης του Τρογκίρ . Εδώ, συγκεντρωνόταν η δύναμη της πόλης: το Παλάτι των Δούκων, που τώρα στεγάζει το Δημαρχείο, και η Δημοτική Λότζια, όπου διακηρύσσονταν οι νόμοι, υπογράφονταν συμβόλαια και απονέμονταν δικαιοσύνη. Είναι το ιδανικό μέρος για να καθίσετε σε μια βεράντα και να παρατηρήσετε την καθημερινή ζωή ανάμεσα σε πέτρινα κτίρια βυθισμένα στην ιστορία.
Εντυπωσιακή είναι επίσης η μικρή εκκλησία του Αγίου Σωτήρα με τον πύργο του ρολογιού της . Χτίστηκε ως ένδειξη ευχαριστίας για τη διαφυγή από μια επιδημία πανώλης και διαθέτει μια εικόνα του Αγίου Σεβαστιανού στην πρόσοψή της, με μια άλλη του Χριστού από πάνω. Ο πύργος, διακοσμημένος με γλυπτά, έχει γίνει ένα ακόμη εμβληματικό φωτογραφικό ορόσημο του Τρογκίρ.
Από την περιτειχισμένη πόλη, μπορείτε εύκολα να έχετε πρόσβαση στον παραθαλάσσιο δρόμο περιπάτου , ο οποίος εκτείνεται κατά μήκος του νησιού με θέα στο κανάλι. Βγαίνοντας από τη νότια πύλη από την Plaza de Juan Pablo II, θα βρείτε μια λεωφόρο γεμάτη φοίνικες, βεράντες και αγκυροβόλια για γιοτ και σκάφη αναψυχής. Είναι μια ελαφρώς πιο ακριβή περιοχή για φαγητό ή ποτό, αλλά η ατμόσφαιρα και η θέα αξίζουν τον κόπο.
Στα μισά της παραλιακής λεωφόρου βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Δομίνικου, η οποία τώρα ανοικοδομήθηκε μετά τις ζημιές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου . Ήταν μέρος ενός δομινικανικού μοναστηριού και, σύμφωνα με τους ξεναγούς, διατηρεί ένα ενδιαφέρον μοναστήρι και ένα κύριο ιερό, αν και συνήθως είναι κλειστό κατά τη διάρκεια των θρησκευτικών λειτουργιών.
Στο τέλος της παραλιακής οδού βρίσκεται το Κάστρο Καμαρλένγκο, ένα φρούριο του 15ου αιώνα που χτίστηκε από τους Βενετούς για να υπερασπιστούν την πόλη από τη θάλασσα και να προστατεύσουν τον Καμερλένγκο, διαχειριστή του πλούτου της εκκλησίας. Σήμερα χρησιμεύει κυρίως ως χώρος για συναυλίες και εκδηλώσεις, αλλά μπορείτε επίσης να ανεβείτε στους πύργους και τα τείχη του για μια διαφορετική οπτική γωνία της παλιάς πόλης και του καναλιού.
Απέναντι από το κάστρο βρίσκεται ο Πύργος του Αγίου Μάρκου, ένα άλλο μέρος του αμυντικού συστήματος , στρατηγικά τοποθετημένο για να ελέγχει τη διέλευση των πλοίων και να επιβλέπει τη γύρω περιοχή. Μαζί, τα τείχη, οι πύργοι και το κάστρο καθιστούν το Τρογκίρ ένα από τα καλύτερα παραδείγματα μεσαιωνικής πόλης-φρούριο στις κροατικές ακτές.
Τελικά, το Ζαντάρ και η γύρω περιοχή προσφέρουν έναν τέλεια ισορροπημένο συνδυασμό ιστορίας, θάλασσας, γοητευτικών χωριών και αποδράσεων στη φύση . Από το ηλιοβασίλεμα στο Θαλάσσιο Όργανο μέχρι τα πλακόστρωτα δρομάκια του Τρογκίρ, περνώντας από τον καθεδρικό ναό του Σίμπενικ ή τους αμπελώνες του οινοποιείου Rak, είναι μια περιοχή που προσφέρεται για χαλαρή εξερεύνηση, συνδέοντας παλιές πόλεις, παραλίες με βότσαλα, ήσυχα νησιά και αγροτικές διαδρομές όπου η Κροατία αποκαλύπτει την αληθινή της ουσία.